درون آدم ها زود خود را به دیگران می نمایاند و مرزها زود مشخص می شود و پرده های نفاق و دورویی زود پاره می شوند.

دنیا صحنه آزمایش آدم ها و نیت هایشان است؛ اما مانند روز روشن است که نفاق و دروغ به نفس خویش که مانند کف روی آب اقیانوس و ابر جلوی نور خورشید درخشان هستند نمی توانند دوام و همیشگی داشته و به زودی کنار خواهند رفت و چهره روشن و بیکران حقیقت رخ نمایی می کند.

تاریخ صحنه قضاوت است، قضاوت انسان ها، قضاوت وجدان ها و قضاوت خداوند...

غزه دوباره که نه چند هزار باره دل های بسیاری را تکان داد و از چشم های خمار و خواب گرفته بسیاری بار دیگر خواب ربود. و دل های بسیاری را ریش کرد و خشم و نفرت و غیض را زنده کرد.

باز به مانند هزاران بار دیگر روی شریر و کثیف یهودیت منحرف چهره واقعی خود را از پرده نفاق بیرون کشید و به رخ آدمیان و آسمانیان کشید. انتظاری غیر از این هم نیست چراکه از آتش آتش و از آب آب زائیده می شود و از موجود شریری و شر مطلقی چون اسرائیل هم چیزی جزء این نمی توان انتظار داشت اما آنچه آدمی را به گفتن وا می دارد صحنه رد شدن آدمیان در آزمون قضاوت های این دنیاست. آنچه انتظار آدمی است دوستی دوستان است و رحم دلی محبان.

برخی چشم به روی ظالم و مظلوم بستند و نخواستند ببینند، برخی دیگر جای آنها را وارونه جلوه دادند و وارونگی در تفکر پیشه کردند و در جانب شر ایستادند و برخی دیگر چنان در لای چرخ دنده های دنیای مدرن فشرده شدند که دل از فلسطین و غزه و مردمش بریده و به مصلحت اندیشی دنیایی افتاده و فراموشی پیشه کردند. چشم بستند و ندیدن بهتر از دانستن و احساس درد آور و سخت تکلیف است.

     
ادامه مطلب ...