زمین اگر برابر کهکشان تکرار شود

حجم حقیری است

که گنجایش بلندای تو را نخواهد داشت

قلمرو نگاه تو دورتر از پیداست

و چشمان تو معبدی

                که ابرها، نماز باران را در آن سجده می کنند


این را فرشته ها حتی می دانند

که نیمی از تو هنوز

                نامکشوف مانده است

از خلاء نامعلوم تری

دست هایی که با نیت مکاشفه

                در تو سفر کردند

حیران

در شیب جمجه ایستادند

تو آن اشاره ای که بر براق توفان نشسته ای

تو آن انعطافی

                که پیشاپیش باران می روی

آن کس که تو را نسراید

                بیمار است

زمین

بی تو تاول معلقی است

بر سینه آسمان

و خورشید، اگرچه بزرگ است

هنوز کوچک است

اگر با جبین تو برابر شود

دنباله تو

                جنگل خورشید است

شاید فقط

خاک نامعلوم قیامت

                ظرفیت تو را دارد

زمین اگر چشم داشت

                بزرگواری تو این سان غریب نمی ماند

هیچ جراتی جز قلب تو نسوخت

سپیدتر از سپیده

                بر شقیقه صبح ایستاده ای

و از جیب خویش

                خورشید می پراکنی

ای معنویت نامحدود

                زود است حتی در زمین

                نام تو برده شود

زمین فقط

پنج تابستان به عدالت تن داد

و سبزی این سال ها

                تتمه آن جویبار بزرگی است

که از سرچشمه ناپیدایی جوشید

وگرنه خاک را

                بی تو جرات آبادانی نیست

تو را با دیدنی های محسوس می سنجم

من اگر می دانستم

                پشت آسمان چیست

                                تو همانی

تو آن بهار نا تمامی

که زمین عقیم

                دیگر هیچ گاه

به این تجربت سبز، تن نداد

آن یک بار نیز

                در ظرف تنگ فهم او نگنجیدی

شب و روز

بی قراری پلک های توست

وگرنه خورشید

                به نورافشانی خود امیدوار است

صبح

                انعکاس لبخند توست

                که دم مرگ به جای آوردی

آن قسمت از زمین

                که نام تو را نبرد

                یخبندان است

ای پهناوری که

عشق و شمشیر را

                به یک بستر آوردی

دنیا نمی تواند بداند

                تو کیستی

آب در سماور کهنه- «سلمان هراتی»