باد ایستاده بود

آفتاب، هیچ بود

کهکشان درنگ داشت

خاک، بی قرار بود

تا تو آمدی

شب، بهار شد

سنگ

چکه چکه ریخت

جویبار شد


ابتدای تو

امتزاج آسمان و خاک بود

ای تمام تو تمام نور

تا ببینمت

هر ستاره روزنی ست

سمت بی نهایت حضور تو

چون که نیستی

آفتاب، فرصتی ست

با شباهتی غریب

تا کتاب آب را بیان کند

                از حضور مهربان تو

لیکن ابرهای وهم

                پهن می شوند

من میان ابر و خاک

                مانده ام غریب

بی تو خاک را

                عادت حیات نیست

بی تو از چه می توان سرود

بعد تو

هر دریچه ای که دیده ام

                چشم احتیاج بود

هر کجا که گشته ام

                 یک خرابه التهاب بود

تا تو آب را بیاوری

آب و باد و خاک

                 راز فقر را

                با تو گفته اند

لطف دست های تو بهار را نوشت

روی برگ باغ های فقر

دشت های لخت

نخل های رنج

ای حلاوت بهشت در نگاه تو

تا که بشکفد بهار من

مثل آب

از کنار من عبور کن

 

آب در سماور کهنه- «سلمان هراتی»در مدح مولای متقیان