ای ایستاده در چمن آفتابی معلوم

وطن من!

                ای تواناترین مظلوم

تو را دوست می دارم

ای آفتاب شمایل دریا دل

و مرگ در کنار تو زندگی ست

ای منظومه نفیس غم و لبخند

                ای فروتن نیرومند


ایستاده ایم در کنار تو، سبز و سربلند

دنیا، دوزخ اشباح هولناک است

و تو آن درخت گردوی کهنسالی

و بیش از آن که من خوف تبر را نگرانم

                تو ایستاده ای

بگذار گریه کنم

نه برای تو

که عشق و عقل در تو آشتی کرده اند

که دست های تو سبز است

و آسمان تو، آبی

و پسران تو

مردان نیایش و شمشیرند

و مادران صبوری داری

و پدرانی به غایت جراتمند

و جنگل هایی در نهایت سبزی  و ایستادگی

و دریاهایی

                با جبروت عشق، هماهنگ

نه برای تو

که نام خیابان هایت را شهیدان برگزیده اند

دوست دارم تو را

آن گونه که عشق را

                دریا را

                آفتاب را

کی می توان از سادگی تو گفت

و هم

                به دریافت خرمهره «نوبل» نایل آمد

من فرزند مظلوم توام

نه پاپیون می زنم

و نه پیپ می کشم

مثل تو ساده

                که هیچ کنفرانس رسمی

او را نمی پذیرد

و شعر من

عربده جانوری نیست

که از کثرت استعمال «ماری جوانا»

دهان باز کرده باشد

بلکه زمزمه ای ست

که مظلومیت تو مرا آموخته

                و نه ضعیفه ای است که

                پیراهنش را دریده باشند

و من، آری من

                برای «بلقیس» قصیده نمی گویم

ای شیر زهره بی باک

                بگذار گریه کنم

                نه برای تو

                که پایان برقراری تو، پایان زمین است

و در خنکای گلدسته های تو

                انسان به پرواز پی می برد

ای مجمع الجزایر گل ها، خوبی ها

ای مظلوم مجروح

                از جنگل، دستمالی خواهم ساخت

                تا بر زخم تو گذارم

و دنیا را می گویم

از تو بیاموزد ایستادن را

این سان که تو از دهلزهای عقیم

سربرآوردی سبز و صنوبروار

                ای بهار استوار

ستارگان گواهان روشنان تواند

ای اقیانوس مواج عاطفه و خشونت

دنیا به عشق، محتاج است و نمی داند

بگذار گریه کنم

                نه برای تو

                که وقتی مرگ

                از آسمان حادثه می بارد

تو جانب عشق را می گیری

ای کشتزار حاصلخیز

در باغ های تو خون

                گل سرخ می شود

و کالوخ گندناک

                در تو معطر شد و سنبله بست

شگفتا چگونه آب و عطش را دوست بدارم

ای شکیبای شکوهمند

چندین تابستان است

                که در خون آفتاب می رقصی

کجای زمین از تو عاشق تر است؟

ای چشم انداز روشن خدا

در کجای جهان

این همه پنجره برای تنفس باز شده است؟

من از تو بر نمی گردم تا بمیرم

وقتی خدا رحمت بی منتهاش باریدن می گیرد

می گویم شاید

                از تو تشنه تر نیافته است

تو را دوست می دارم

و بهشت زهرایت را

                که آبروی زمین است

و میدان های تو

که تراکم اعتراض را حوصله کردند

و پشت بام های تو که مهربان شدند

                تا من «کوکتل مولوتف» بسازم

و درخت های تو که مرا استتار کردند

و مسجدهای تو

                که مرا به دریا مربوط کردند

ای آبی سیال

                چقدر به اقیانوس می مانی!

برای تو و به خاطر تو

                 ای پهلوان فروتن

خدا چقدر مهربانی اش را وسعت داد!

در دورهای کویر طبس

                آن اتفاق

                یادت هست؟

نه من بودم و نه هیچ کس

                خدا بود و گردباد

بگذار گریه کنم

نه برای تو

نه نه نه! بل برای عاطفه ای که نیست

و دنیایی که

انجمن حمایت از حیوانات دارد

اما انسان

پابرهنه و عریان می دود

و در زکام دفن می شود

برای دنیایی که زیست شناسان رمانتیکش

                سوگوار انقراض نسل دایناسورند

دنیایی که در حمایت از نوع خویش

                گاو شده است

بگذار گریه کنم

برای انسان 135

انسان نیم دایره

انسان لوزی

انسان کج و معوج

انسان واژگون

و انسانی که

در بزرگداشت جنایت هورا می کشد

وسقوط را

با همان لبخندی که بر سرسره می نشیند

                جاهل است

انسانی که

راه کوره های مریخ را شناخته است

                اما هنوز

                کوچه های دلش را نمی شناسد

برای دنیایی که

با «والیوم» به خواب می رود

و در مه غلیظی از نسیان

                دست و پا می زند

دنیایی که چند سال پیش

                قلب خود را

د سطل زباله «کاپیتالیسم» قی کرده است

در این برهوت غول پیکر

وطن من آه، ای پوپک مودب

مظلومیت تو اجتناب ناپذیر است

# # #

ای رویین تن متواضع

ای متواضع رویین تن

ای میزبان امام

ای پوریای ولی

ای طبیب، ای وطن من

درختان با اشاره باد

بر طبل جنگل سبز می کوبند

کباده بکش!

علی را بخوان!

صلوات بفرست

آب در سماور کهنه- «سلمان هراتی»