آن سوی قلمرو چشم هامان

درختانی ایستاده اند

هزار بار

سبزتر از این جنگل کال

بعد از این جا

اقیانوسی ست


آبی تر از زلال

بله در بی کرانگی

چونان ابدیتی بی ارتحال

ای مادران شهید

سوگوار که اید؟

                دلتنگی تان مباد!

آنان درختانند

                بارانند

آنان

                نیلوفرانند

که از حمایت دستان خدا برخوردارند

آبی اند، آسمانی اند

نه تو و نه من نمی دانیم

فراتر از دانایی اند، روشنایی اند

این صنوبران

اگرچه با تبر نفرت افتادند

شبانه شبنم اند

صبحگاهان آفتاب

چشم هاشان فانوسی ست

                در شب توفان

که گره گردباد را می گشایند

و لبخندشان اقیانوسی ست

                که تشنگان را

                بر می انگیزاند

بیرون این معیین محدود

رودی از ستاره جاری ست

                رودی از شهید

با سکوت همصدا شو

تا بشنوی

                پشت آسمان چه می گذرد

ما زمستانیم

                بی طروات حتی برگ

آنان

                در همیشه ای از بهار ایستاده اند

                بی مرگ

آب در سماور کهنه- «سلمان هراتی»