آری درست است، دلهایمان شبیه چهار راه شده؛ چهره ها و تصویرها می‌آیند و می‌روند و دلمان از تصویرها خالی و پر می شود.

ولی صورت واقعی که دل جای آنست را فراموش کرده ایم.

اما جانکاه تر زمانی است که انگار بعد از هزاران سال سر غفلتمان به سنگ بیداری و آگاهی می‌خورد و قضیه را می فهمیم دلهایمان جای کیست؟