بر زمین نشست و مشک بر دستان خسته اش                  آن سو فـــرات و کشتــی در گل نشسته اش
گل ها نمانده بود دگـــــر صـــــــــبر و تابشان                  دل ریش مـــی شد از عطـش آب آب شان
بغض امـــید در دل ســـقـا شــــکستـــــه بود                  روی لبش ردیف عطــــش نقــش بسته بود
دستـی از آسمان ، غم دل دریخت در سبوش                  از هرم عشق آمده خون در رگـش به جوش
روشــن شــد آسمــان شــب از ماه عارضـــش                  بــــالا گــــرفت نعـــره ((هل من مبارزش))
مـــــن خاک پای زاده زهــــــــرای اطــــهرم                  عبــــاس ، شیــــر شرزه ز اولاد حیـدرم
مــــادر نــــزاده پشت مـــــرا آنکـــه خـــم کند                 آن کیست در مــقـــابل مـــن قد عــلـم کند؟
انـــداخت لرزه  تا رجـــزش در نـــــگاه  شب                  مــــــانند مــــاه یک تــنـه زد بر سپاه شب
با اشــک دیده بر لــب دریـــــا وضو گرفت                  زد دســت رد به آب و چنین آبـــرو گرفت
تا کـــفر کــــوفه را بـبـــرد  رو به راه راست                  دست ازدو دست شست،که یک دست بی صداست
جــــان داد و بر نداشت دل از عهد با حســین                  تا آخــــــرین متاع نفس گفت یا حســــین
دردا  به ریش بود ،  نه بر ریشه ، دینشان                  حق را نــدیــد دیـــده برعــکــس بینشان
تـــقـــدیـــر رودهــــای جهــان اشک و آه شد                 الـــقـــصـــه آب پـــیــش خدا رو سیاه شد

علی فردوسی