کاش می شد که پریشان تو باشم
          یا نباشم، یا از آن تو باشم

تو چنان ابر طربناک بباری
          من همه تشنه باران تو باشم

در افق های تماشای نگاهت
          سبزی باغ و بهاران تو باشم

تا درآی و گلی را بگزینی
          من همان غنچه خندان تو باشم

چون که فردا شد و خورشید کدر شد
         من هم از جمله شهیدان تو باشم

تا نفس هست و قفس هست، الهی
          من شوریده غزلخوان تو باشم

آب در سماور کهنه«سلمان هراتی»